Bu gün Putin demək olar ki, siyasi həyatdan kənarlaşıb - Ruslan Aysin - ednews.net

19 Yanvar, Çərşənbə

Bu gün Putin demək olar ki, siyasi həyatdan kənarlaşıb - Ruslan Aysin

Analitika A- A A+

Eurasia Diary rusiyalı politoloq, “Poİstine” portalının baş redaktoru Ruslan Aysindən müsahibə götürüb.

- Videolarınızın birində Rusiya prezidenti Vladimir Putinin qismən işindən uzaqlaşdığını və bu gün Rusiyanın xarici siyasət gündəminin, kobud desək, lobbi, xüsusən də erməni və yəhudilər tərəfindən hazırlandığını demişdiniz. Belə çıxır ki, Qarabağ məsələsinin həlli də bu lobbiçilər tərəfindən tənzimlənir?

- Rusiyada Azərbaycan lobbisi var, lakin onların imkanları və təsiri erməni və yəhudi lobbiləri qədər əhəmiyyətli deyil. Bu iki qrup “rus dünyası” adı altında Rusiya Federasiyası daxilində daha çox parazitlik edir. Marqarita Simonyan və onun şirkəti “rus dünyası” mövzusunu qaldırmağı çox sevirlər. Xatırladım ki, rus dünyası ideyası 1995-ci ildə bir vaxtlar Kremlə yaxın olan siyasi strateq Qleb Pavlovskiyə məxsusdur. O, V.Putinin və onun prezidentliyini siyasi cəhətdən rəsmiləşdirənlərin əsas imicimeykeri olub. Rus dünyası ideyası İsraildə yaşayan rusdilli yəhudiləri müəyyən etmək üçün G.Pavlovski tərəfindən düşünülüb və təklif edilib. İdeya keçmiş SSRİ ölkələrindən İsrailə köçmüş rusdilli yəhudilərin güclü qrupu ilə (müxtəlif hesablamalara görə 15%-dən 30%-ə qədər) onların vasitəsilə beynəlxalq gündəmdə iştirak etmək üçün əlaqə yaratmaq və s.  üçün idi. Lakin bu fikir bir müddət unudulub, Ukraynayla münaqişə ilə bağlı üzə çıxıb.

Lobbi məsələsinə qayıdaraq qeyd etmək istərdim ki, elə oldu ki, Rusiyanı idarə etdiyi 21 il ərzində V.Putin öz əlində geniş səlahiyyətləri və hakimiyyəti cəmləşdirib. Amma reallıqda avtoritar sistem öz daxilində çoxfraqmentli, çoxşaxəli və heterogendir. Və belə hallarda sistemə müxtəlif klanlar və təsir qrupları rəhbərlik etməyə başlayır. Çünki qocalmış lider nəzarəti bütövlükdə əlində saxlaya bilmir. Müəyyən bir məqama qədər o, bunu bacardı. O, iki əsas qəbilə arasındakı döyüşün hakimi adlandırıldı. Bu, təbii ki, böyük diqqət və zəhmət tələb edir. Aydındır ki, belə bir rejimdə bu, sonsuza qədər davam edə bilməzdi və ona görə də nə vaxtsa əsas rolu V.Putin deyil, onu müşayiət edən oynamağa başlayır. Faktiki olaraq müşayiətçi kollektiv Putinə çevrilir. Əslində, indi Rusiyada baş verənlər belədir.

Prezident əlbəttə ki, var. O, hərdən nəsə deyir, harasa gedir, amma bilirik ki, ömrünün çox hissəsini öz bunkerində keçirir. Bu gün Putin demək olar ki, siyasi həyatdan kənarlaşıb. Üstəlik, o, heç kimə etibar etməyən, internetdən və mobil telefondan istifadə etməyən çox qapalı insandır. O, yalnız məmurlara və köməkçilərinin və ya xüsusi xidmət orqanlarının rəhbərlərinin ona gətirdiyi bəzi analitik qeydlərə inanır. Və aydındır ki, qeyddə hansı fikir yer alacaqsa, elə həmin qərar veriləcək. Başqa sözlə desək Putin qərarlarını verməkdə müstəqil deyil və məhz bunun fonunda erməni lobbisi xeyli güclənməyə başlayıb. Bunda mühüm rolu milliyyətcə erməni olan Rusiya Federasiyası Hökumətinin sədri Mixail Mişustin (Mişustyan) və təbii ki, media meneceri Marqarita Simonyanın qrupu oynayır.

Digər tərəfdən, Rusiyada yəhudi lobbisi var. O da heterogendir, bir çox təsir qruplarına malikdir. Yəhudi lobbisi maliyyə axınlarına, kredit sisteminə, beynəlxalq əlaqələrə və münasibətlərə nəzarət edir. Erməni lobbisi isə mediada cəmləşib və bəzi hallarda çirkli pulların yuyulması üçün ABŞ, Fransa və erməni diasporunun mövcud olduğu digər ölkələrdəki dünya erməniləri ilə əlaqədən istifadə edir. İndi də erməni və yəhudi lobbiləri arasında toqquşma, Putinin ciddi hökumət qərarlarının qəbuluna təsirlə bağlı bir növ qarşıdurma yaşanır. Erməni lobbiçiləri Rusiyanın Ermənistanın müdafiəsinə qalxması və faktiki olaraq Bakı və Ankaraya qarşı İrəvanın tərəfini tutması ideyasını hər cür formada gündəmə gətirirlər. Onlar son vaxtlara qədər Ermənistanın hazırkı baş naziri Nikol Paşinyanın satqın olması və köhnə komandaya, yəni eks-prezidentlər Robert Koçaryana, Serj Sarkisyana və digər mafioz qrupa arxalanmağın zəruriliyi mövzusunu gündəmə gətirirdilər. Məsələ burasındadır ki, Paşinyana erməni lobbisi nəzarət etmirdi. Çox güman ki, onu Fransa idarə edirdi. Erməni lobbisi Putinə hər cür təzyiq göstərdi, isterika çıxardı. Bu, onların nəzarətində olan bütün Rusiya mətbuatından görünürdü. İndi faktiki olaraq bütün Rusiya mediası Simonyan qrupunun nəzarətindədir. Bunu bu kanallarda yayımlanan hər cür tok-şoularda görmək olardı. Dövlət mediasında onların əlaltıları erməni mövqeyini irəli sürür.

Və bununla bağlı sual yarandı ki, Azərbaycan niyə uzun müddətdir İsraillə münasibətlərini qurur? Bu, Rusiya müsəlmanları arasında müəyyən hiddətə səbəb oldu. Amma mən Bakının İsrailə yaxınlaşmasını yəhudi lobbisini erməni lobbisinə qarşı qoymaq cəhdi kimi deşifrə edirəm. Ona görə də Azərbaycan beynəlxalq siyasi yəhudiliyə meylləndi. Çünki bunlar dünya diaspor hərəkatında əsas olmağa iddialı olan iki ən böyük  diaspordur. Üstəlik, ermənilər İsraili və yəhudiləri 1915-ci ildə ermənilərin qondarma “soyqırımı”nı tanımadığına görə qınayırlar. Ermənilərə görə, guya onlar 1915-ci il soyqırımından yəhudilər Holokostdan çəkdiyindən heç də az əziyyət çəkməyiblər. Yəni ermənilərin tipik bir incikliyi var.(Resentiment subyektin öz uğursuzluqlarının səbəbi hesab etdiyi şeyə qarşı düşmənçilik hissi, gücsüz paxıllıq, “həyatda və ya cəmiyyətdə statusunu yüksəltmək cəhdlərinin mənasızlığının ağrılı dərk edilməsidir” - red. qeyd).

Təbii ki, Ermənistan-Azərbaycan münaqişəsi Rusiya cəmiyyətində də özünü göstərir, çünki Rusiyada erməni və azərbaycanlı faktorları kifayət qədər əhəmiyyətlidir. Təəssüf ki, Bakının erməni lobbisi kimi güclü təsir rıçaqları yoxdur, lakin azərbaycanlılarla hesablaşmaq lazımdır. Bundan əlavə, Rusiyada Ağalarovların və Qod Nisanovun əlində cəmləşən böyük kapital var. Yəni Rusiyada heç kim Azərbaycan amilini sadəcə olaraq kökündən götürüb çıxara bilməz.

Simonyanın təmsil olunduğu erməni lobbisi tez-tez isterik olur, azərbaycanlıları Rusiya cəmiyyətinin gözündə nüfuzdan salmağa çalışır. Nəzərə alsaq ki, bu, çox çevik və hiyləgər bir insandır, o, belə təxribatları sevir. Simonyan bilərəkdən belə təxribatlara əl atır, münaqişə, nifrət mühiti yaradır, sonra da bundan qazanc əldə edir. Verxniye Vatutinki məsələsində də eyni şey oldu. Aydındır ki, bu, rus oğlanının döyülməsi ilə bağlı təxribat idi. Lakin sonradan məlum oldu ki, bütün bunlar sözün əsl mənasında qara kətan üzərində ağ saplarla işlənib. İfadə verən şahidlər, məlum oldu ki, bir gün əvvəl də eyni ifadəni başqa şəxslərə qarşı veriblər. Yəni, polis əməkdaşları təzyiq altında onları yalan ifadə verməyə məcbur ediblər. Uşaqlar isə öz rollarını yerinə yetirdilər, çox gözəl ifa etdilər, bəlkə də onları Vaxtanqov teatrına aparmazdılar, amma bu öz rolunu oynadı. Qısa müddət ərzində bu təxribat öz təsirini göstərdi. Sonra Çeçenistan rəhbəri Ramzan Kadırov prosesə qoşuldu. Mən bunun təsadüfi olduğunu düşünmürəm. Daha doğrusu, bu, bir növ razılaşdırılmış mövqe idi. Kadırovun reaksiyasından sonra Simonyan bəhanələr uydurmağa, oynamağa məcbur oldu və vəziyyət onun xeyrinə olmadı. Bu həm də Kreml qüllələri arasında qarşıdurmadır, çünki Kadırov bu qüllələrdən birinin nümayəndəsidir. O, Rusiyanın əsas qvardiyası, Putinin təhlükəsizlik xidmətinin keçmiş rəhbəri Viktor Zolotovla əlaqəlidir. Kadırovun öz biznes maraqları, siyasi maraqları var, üstəlik, çeçenlər də Rusiyanın daxili və xarici siyasətində kifayət qədər ciddi faktordur. İndi gördüyümüz hər şey klanların mübarizəsidir və bu artacaq. Yəni bu münaqişələr intensivləşəcək. Çünki dediyim kimi, Putin özünə qapandı, o, arbitr və siyasi tənzimləyici kimi aktiv rolundan sözün əsl mənasında imtina etdi. Son sözün həmişə onun yanında olmasına öyrəşmiş elitalar isə yeni vəziyyətdə necə davranacaqlarını bilmirlər. Ona görə də əvvəllər qoyulmuş oyun qaydaları indi keçərli deyil, onlar heç kimin vecinə deyil. Klan nümayəndələri başa düşürlər ki, əgər onlar bir şey etməsələr, çox güman ki, qarşı tərəf onlara üstün gələcək. Və sistem daxilində mövcud konflikt və ya turbulentlik artacaq.

Rusiyanın daxilində indi siyasi qarşıdurmalar güclü müzakirə edilir. Və bütün bunların həlli mümkün deyil. Bundan əlavə, hazırda hakimiyyətin əlindəki alətləri, fonu və Putinin reytinqlərinin kəskin aşağı düşməsini nəzərə alsaq, sistem gələcəyə inamı artırmır. Böyük sistem sabaha qarşı qeyri-müəyyənlik vəziyyətindədir. Simonyanın dediyi kimi, “biz hamımız yaxşı başa düşürük ki, Rusiyada keçirilən ilk ədalətli seçkilərdə faşistlər hakimiyyətə gələcək və bizi işıq dirəklərindən asacaqlar”. Başqa sözlə, o, sistemin qeyri-müəyyənlikdən qorxduğunu ifadə edib.

- Bu qeyri-müəyyənlik Qarabağ məsələsinə də aiddirmi?

- Əlbəttə. Qarabağ müharibəsi bitəndə, Azərbaycan öz ərazilərinə nəzarəti bərpa edəndə dedim ki, bu, bir-iki illik fasilədir. İkinci Qarabağ müharibəsini böyük müharibənin başlanğıcı kimi də qiymətləndirmək olar. 44 günlük müharibədə qələbə hələ bu məsələdə son nöqtə deyil. Paşinyan döyüşmək istəməsə belə, o zaman onun arxasındakı, yuxarıdakı, ətrafındakı qüvvələr məmnunluq və qan tələb edəcək. Qeyd edək ki, Putin əslində bütün bunlara qarışmaq istəməyib. O, başa düşür ki, Ermənistanın müdafiəsinə qalxmağa heç bir hüquqi və mənəvi əsas yoxdur, çünki bütün qanunlara görə Qarabağ Azərbaycan torpağıdır. O da başa düşür ki, indi hərbi-siyasi vəziyyət tamam başqadır. Müasir Azərbaycan 1992-ci ildəki ölkə deyil, Türkiyə də 1992-ci ildəki ölkə deyil. Bu gün o, güclü bir tandemdir ki, alınsa, ovunu buraxmayacaq. Putin başqa problemləri həll edir. Onun Ukraynası var, ona hər gün yeni baş ağrısı verən dəli Lukaşenko var. Üstəlik, Putinin Çin, Amerika və s. ilə problemi var. Onun bir yığın problemi var və orada Qarabağa yer yoxdur.

Amma Rusiyanın daxilindəki erməni lobbisi bu mövzunu gündəmə gətirir. Fransa da bütün bunlarda fəal iştirak etmək istəyir. Buna baxmayaraq, Qarabağ Rusiyanın daxili siyasətində faktordur və bununla da hesablaşmaq lazımdır.

Azərbaycanın qələbəsi nəticəsində Rusiya müsəlmanlarının və türklərinin də sevinci artdı. Müəyyən mənəvi qruplaşma baş verdi ki, bu da Rusiya ermənilərini və hakimiyyət orqanlarını çox üzdü. Onlar anladılar ki, Qarabağ bir növ dirçəliş bayrağına çevrilib.

Mən özüm də bütün bu debatlarda, müzakirələrdə iştirak etmişəm, orada ötənilki Qarabağ müharibəsində Azərbaycana dəstək verdikləri üçün türklərin üzərinə hücuma keçmişdilər. Buna cavab olaraq erməni lobbisi bizim guya “5-ci kolon” ​​olduğumuz mövzusunu dövriyyəyə buraxmağa başladı. Bu mövzunu təbliğ edib rus türklərini daxildəki sistemə qarşı qoymaq istəyirdilər, lakin buna nail ola bilmədilər, çünki bu, dövlətin bütün əsaslarını ciddi şəkildə sarsıdacaqdı.

- Sizcə, lobbiçilərin hansı qanadının Ermənistan rəhbərliyinə, daha doğrusu, qərarlarına təsiri var?

- Hesab edirəm ki, Ermənistanın siyasi rəhbərliyinin mərkəzi, bloklayıcı səhm paketi fransızların əlindədir. Paşinyan vasitəsilə onun qarşısını kəsdilər və o, şübhəsiz ki, fransız-amerikan qüvvələrinin əlaltısıdır. Sonra fransızlarla amerikalılar arasında bir az balanssızlıq, bu məsələdə bir az fikir ayrılığı yarandı. Qarabağ klanı, məsələn, Ermənistanın keçmiş hökuməti, Moskvanın arxalandığı köhnə mafioz strukturu çılğınlıq, idarəçilikdə acizlik və tam siyasi gücsüzlük nümayiş etdirdi. Ona görə də erməni cəmiyyəti başa düşdü ki, Rusiyaya meyllənmək mənasızdır və onlar tez öz istiqamətlərini dəyişdilər. Nəticədə Paşinyan geniş konsensus fiquruna çevrildi. Hətta 44 günlük müharibədə təslim olmanın nəticələrindən sonra Paşinyan müqavimət göstərdi, çünki onunla bağlı konsensus var və bunu hamı çox gözəl anlayır. İrəvandakı etiraz aksiyaları, mitinqlər də onların Rusiyaya qarşı olduğunu göstərdi. Ermənistan ilk növbədə Fransa ilə əlaqələr quracaq. Rəsmi ritorikada isə “Ermənistan və Rusiya dostdur, biz KTMT çərçivəsində qarşılıqlı fəaliyyət göstəririk, tarixi taleyimiz bir-birinə bağlıdır” və s. kimi köhnə tezislər səslənəcək.

Fransa anlayır ki, Böyük Qafqaz tədricən Rusiyanın təsir zonasından çıxacaq. Hətta hesab edirəm ki, Moskvada bununla qismən razılaşıblar. Çünki indiki Rusiya köhnə "Jiquli"yə bənzəyir – sanki maşın gedir, amma artıq boltlar çıxır. Bundan əlavə, bir neçə istiqamətdə (Ukrayna, Belarus, Çin, Suriya, Arktika və s.) fəaliyyət göstərmək üçün Rusiyanın bütün bunları etməyə gücü, kadrı və istəyi yoxdur. Bu, Rusiya isteblişmenti daxilində oturan, təzyiqlər və isterikalarla Putini Qarabağın taleyində daha fəal iştirak etməyə vadar edən erməni lobbisidir.

- Keçən il demişdiniz ki, Amerikada Con Baydenin hakimiyyətə gəlməsi ilə Emmanuel Makronun mövqeyi sarsıldı. Bu gün onun mövqeyində nəsə dəyişibmi?

- Bəli, məncə, dəyişdi. Makronun mövqeyi daha da zəifləyib. Makron hətta Avropanın elit mühitində də təlxək kimi qəbul edilir. Əgər əvvəllər Amerikanın keçmiş prezidenti Donald Trampa gülürdülərsə, indi Makrona gülürlər. Makron öz vaxtında yetişdirilsə də, o, məhz beynəlxalq liberal klubun nümayəndəsi kimi ucaldılıb. O, yeni dünyanı, yeni dəyərlər sistemini təcəssüm etdirməli, idarəetmənin cilovunu Angela Merkeldən götürməli və yenilənmiş Avropa İttifaqına rəhbərlik etməli idi. Amma məlum oldu ki, bu mümkün deyil. Trampdan sonra gələn Demokratlar qrupu istədiklərini edəcəklərinə qərar verdilər. Makronun hətta amerikalılara qarşı çıxmaq cəhdləri, NATO-ya paralel ümumavropa ordusu yaratmaq ideyası amerikalılar tərəfindən problem kimi qəbul edildi. Bundan sonra Makronun bir neçə dəfə burnu sındırılıb. Ən bariz göstərici “AUKUS” tərəfdaşlığının tarixi və Avstraliyanın sifariş etdiyi sualtı qayıqların inşası üçün Parislə müqavilənin ləğv edilməsidir. Amerikalıların təzyiqi ilə avstraliyalılar bu müqaviləni ləğv etdilər. Təbii ki, bu, həmişə isterika çıxaran, təhdid olunan və inciyən Makronun üzünə bir sillə idi.

Aydındır ki, Jak Şirak kimi bir nəhəng getdikdən sonra Fransa siyasi bataqlığa qərq olur. Ondan sonra Nikola Sarkozi Fransada anti-immiqrant və anti-islam mövzusuyla hakimiyyətə gəldi, lakin birinci müddətə xidmət etdikdən sonra bir göz qırpımında getdi. Onu sosialist prezident Fransua Olland əvəzlədi və o da eyni tezlikdə və ən aşağı reytinqlə getdi. Yaxşı, onlardan sonra, Makronun haradan gəldiyi bəlli deyil, o da birinci müddətə oturub sələfləri kimi qeyb olacaq. İndi isə Fransa öz ambisiyalarını bəyan etmək üçün ermənilərlə birləşməli və öz müstəmləkələrini, Afrikadakı mövcudluğunu bərpa etməlidir. İndi Çadda, Mərakeşdə, Əlcəzairdə baş verənlərin hamısı Fransanın işidir. Ermənistan və Afrika, bunlar fransızların prioritet hesab etdikləri iki sahədir. Beynəlxalq ermənilər Parisdən beynəlxalq kanal, o cümlədən böyük mafiya kanalı, Afrikadan isə çirkli pulların yuyulması, peyvənd və silahların sınaq meydançası kimi istifadə edirlər. Fransa indi diqqətini buna yönəldəcək, lakin mən onun buna gücü çatacağına şübhə edirəm. Fransanın çox yorğun və köhnəldiyini görmək olar. Və bu mənada qocalmış həyat yoldaşı ilə ona gənclik bəxş etməli olan gənc Makron onun üçün uğurlu plan deyildi.

- Türkiyənin Cənubi Qafqazdakı rolunu necə qiymətləndirirsiniz?

- Hazırda Türkiyənin rolu artır. Başa düşmək lazımdır ki, Ərdoğan çox təcrübəli, siyasi hesablama aparan, şübhəsiz ki, xarizmatik liderdir. Amerikalılar isə etiraf edirlər ki, Ərdoğan Türkiyə dövlət idarə sistemini ilk növbədə xarici siyasət çağırışları ilə yenidən qurmağı bacarıb. Yəni, Ərdoğan vektoru kəskin şəkildə tərsinə çevirə və rəqiblərindən üstün ola bilər. Bir tərəfdən ABŞ-dan istifadə edir, dərhal Rusiyadan istifadə edə bilər və onlar fikirləşənədək Ərdoğan ona lazım olan siyasi dividentləri almış olur. Son 15 ildə Türkiyə öz mövqelərini və hər şeydən əvvəl Qafqazda ciddi şəkildə möhkəmləndirə bilib. Bu mənada hesab edirəm ki, Qafqazda təsir dairələrinin bölünməsi ilə bağlı Ərdoğanla Putin arasında müəyyən razılaşma var.

Qeyd etdiyim kimi, Putin Türkiyə ilə münaqişədə qətiyyən maraqlı deyil. O, çox yaxşı başa düşür ki, onu bu münaqişəyə sürükləmək istəyirlər və çətin ki, ondan qalib kimi çıxa bilsin. Düşünürəm ki, onların razılaşdıqları müəyyən bir yol xəritəsi var, əlbəttə ki, hər şeydə deyil, amma əsas şeylər var, məsələn, Suriya, Qarabağ, Böyük Qafqaz, Liviya, Əfqanıstan və s. Onu da görürük ki, Türkiyə regional super gücə çevrilərək İranı bölgədən sıxışdırıb çıxarır və bu məkanı işğal edir. Ankara Suriya istiqamətində də fəal təsir gücünə malikdir. Məğrib (Şimali Afrika ölkələri) vasitəsilə və daha da şərqə, Pakistana qədər təsirini genişləndirir. Düşünürəm ki, bütün bunlar böyük dünyanın yenidən formatlaşdırılmasıdır və şübhəsiz ki, bu dünyanın mərkəzlərindən biri olan Böyük Qafqaz bütün geosiyasi tənzimləmələrdə mühüm yer tutacaq.

- Rusiyanın ən məşhur islam ilahiyyatçı və filosoflarından biri Heydər Camalla yaxından tanış idiniz. Rusiyada Azərbaycanın maraqlarının müdafiəsində H.Camalın rolunu necə qiymətləndirirsiniz? O, erməni lobbisinə qarşı çıxıbmı?

- Heydər Camal, şübhəsiz ki, çox böyük fiqur və böyük şəxsiyyətdir. O, Qarabağın özündən, Cavanşirlər soyundandır. Bu, Qarabağın türk xanlarının sülaləsidir. Ana tərəfdən o, Çingizitdir. Onun ulu babası da çox mühüm şəxsiyyət olub, bir vaxtlar Azərbaycan Ali Məhkəməsinin sədri olub. H.Camal Azərbaycan hərbi-siyasi elitasının nəslindən olub. Qarabağın taleyinə görə bütün qəlbi ilə narahat idi, çünki onunla göbək bağı ilə bağlı idilər. Və heyf ki, Heydər də, Orxan da tarixi hadisəyə, işğaldan azad edilmiş Qarabağa görə sevinə bilmədilər. Onlar bütün səviyyələrdə Azərbaycanın maraqlarını müdafiə ediblər. Onlar sağlığında bu məsələnin diplomatiya yolu ilə həll olunmayacağını başa düşdükləri üçün Azərbaycanı Qarabağ məsələsini hərbi yolla həll etməyə çağırıblar. Heydər də, Orxan da ən güclü erməni lobbisinə, ermənipərəst mediaya qarşı çıxdılar. H.Camal həmişə hərəkətə keçmək lazım olduğunu deyirdi, Rusiya media məkanında ermənilərə qarşı durmaq üçün platforma yaratmağa çağırırdı. Ümumiyyətlə, onunla görüşəndə ​​ermənilər onun arqumentlərinə qarşı heç nəyə qarşı çıxa bilmədiklərindən dəhşətə gəldilər. Onun intellektini, xarizmasını, cəsarətini ermənilərin xırıltıları ilə müqayisə etmək mümkün deyildi. Onlar doğrudan da ondan qorxurdular və yeri gəlmişkən, ona hörmət edirdilər. H.Camal və Maksim Şevçenko dəfələrlə , Azərbaycanın Rusiyadan KİV almasına ehtiyac olduğu barədə məsələ qaldırıblar.

Heydər və Orxan Camalı mənəvi və intellektual dəyərlər olmaqla yanaşı, həm də öz ləyaqətini, ailəsinin şərəfini, Azərbaycanın ləyaqətini, o fiziki cəhətdən də qoruya bilən insanlardır.

Tərcümə: Gülnar Səlimova

Mətndə səhv varsa, onu qeyd edib Ctrl+Enter düyməsini basaraq bizə göndərin.

EurasiaDiary © Xəbərlərdən istifadə zamanı hiperlinklə istinad olunmalıdır.

Bizi izləyin:
Twitter: @EurasiaAz
Facebook: EurasiaDiaryAzerbaycan
Telegram: @eurasia_diary


Загрузка...