4 ay kahalarda gizləndi… Anası gözü qarşısında vuruldu… Düşmən mühasirəsindən möcüzə ilə sağ çıxdı… Məhkəmədə erməniləri faktlarla susdurdu…
Bu hadisələr 33 il əvvəl baş verən bir insanın həyat hekayəsindəndir. Başlıbel faciəsindən. 1993-cü ilin aprelində Kəlbəcərin Başlıbel kəndində baş verən dəhşətli hadisələr bu gün də yaddaşlardan silinməyib. EDnews komandası olaraq həmin hadisələrin canlı şahidi olan Habil Ələkbər oğlu Ələsgərov ilə həmsöhbət olduq.
Habil Ələkbəroğlunun müsahibəsini təqdim edirik:
– Habil bəy, əvvəlcə özünüz haqqında qısa məlumat verərdiniz. Harada doğulmusunuz?
– Mən 1977-ci ildə Kəlbəcər rayonunun Başlıbel kəndində anadan olmuşam. 1993-cü ilə qədər də orada yaşamışıq. Hadisələr baş verəndə 10-cu sinifdə oxuyurdum, 16 yaşım var idi.
– Hadisələr necə başladı? Kənddən çıxmaq imkanı oldumu?
– Aprelin əvvəlləri idi. Bizə xəbər gəldi ki, Kəlbəcər işğal olunur. O vaxt rabitə yox idi, məlumatları əsasən radiodan alırdıq. Camaat maşınlara minib tunel istiqamətində çıxmaq istədi. Amma bir müddət sonra xəbər gəldi ki, ermənilər yolu bağlayıb, tuneli tutublar. Geri qayıtmağa məcbur olduq.
-Siz kahalarda 4 ay qaldığınızı qeyd etdiniz. Bu müddət necə keçdi?
– Ermənilərin kəndə hücumları barədə nə deyə bilərsiniz?
– Aprelin 3-də kəşfiyyat gəldi. Aprelin 5-də isə hərbi texnika ilə hücum etdilər, evləri yandırdılar. İnsanlara qarşı çox ağır işgəncələr törədilmişdi. Gördüklərimiz insanın yaddaşından silinmir.
– Mühasirəyə düşdüyünüz anı necə xatırlayırsınız?
– Bəli. Kənd tam mühasirəyə alınmışdı. Hər tərəfdə silahlılar var idi. Bizə dedilər ki, təslim olaq. Amma artıq içəridə olanların bir hissəsini öldürmüşdülər.
– Ailənizlə bağlı ən ağır an hansıdır?
– Ən ağır an anamın gözümün qabağında vurulması idi. Bu, ömür boyu unudulacaq bir şey deyil.
– Bəs siz necə xilas oldunuz?
– Bir neçə nəfərlə birlikdə gecə vaxtı mühasirədən çıxa bildik. Bu, həqiqətən möcüzə idi. Bizi görmədilər və qaça bildik.
– Sonradan əsir düşdünüzmü?
– Xeyr, əsir düşmədik. Dağ yolları ilə hərəkət edərək digər sağ qalanları da tapdıq və tədricən təhlükəli zonadan uzaqlaşdıq.
– Daha sonra məhkəmə proseslərində iştirak etdiynizi vurğuladınız.
– Bəli, Bakıda keçirilən məhkəmələrdə iştirak etdim. Orada gördüklərimi açıq şəkildə danışdım. Ermənilərə suallar verdim və faktlarla onları susdurdum.
– Son olaraq nə demək istərdiniz?
– Bu faciə unudulmamalıdır. Başlıbel, Kəlbəcər artıq bizimdir, amma itirdiklərimizi heç nə geri qaytarmır. Əsas odur ki, tariximizi unutmayaq.
